Hebzucht? Of gretigheid?

Boekhandels zijn funest voor mijn budget. Niks heerlijker dan tussen eindeloze rijen boekenkasten dwalen en me laten verleiden door het ene na het andere plaatje, verhaal, onderwerp, covertekst. Het boek in de hand, het gewicht voelen, de papiersoort voelen, je verheugen op wat het boek belooft. Ik moet mezelf vaak dwingen maar één of twee van die beloftes mee te nemen naar de kassa.

Tegenwoordig dwaal ik graag rond bij de thrillers, maar vroeger dwaalde ik ook eindeloos bij de jeugdafdeling rond. Ik verbeeldde mij toen nog dat die vier jongens van mij naarstige lezers zouden worden. Helaas. Ik speur er nog steeds, minder lang, en koop de jeugdboeken maar voor mezelf. Liefst van die dikke hardcovers. Hart van inkt en Web van inkt, van Cornelia Funke bijvoorbeeld. Of  Het benedict genootschap van Trent Steward. Ik heb nu ook net De verbogen universiteit gespot, van Natalie Koch. Vier- , vijfhonderd pagina’s genieten. Daar word ik zo ontzettend hebberig van!

En wie de VN-thrillergids in handen heeft, begrijpt dat er jaarlijks honderden boeiende thrillers uitkomen. Hebben!

Een mens leest gemiddeld mens ongeveer 250 woorden per minuut. Een gemiddelde boekpagina bevat zo’n 350 woorden. Ben ik potverdrie toch zeker een uur of tien aan het lezen in een boek. En dat terwijl ik nog minstens twintig, dertig – nee, méér – boeken om mijn nog-te-lezen-lijst heb staan.

Ik heb dus geen tijd meer om te werken, dat u dat weet. Ook niet om te schrijven. Ik moet lezen. Nog honderden uren.