‘Mam,’ antwoord ik steevast. ‘Ik ken iemand die meer dan 10 thrillers op haar naam heeft staan, minstens 500.000 exemplaren verkocht heeft, en die is daar ook nog nooit geweest!’

Boeken met diamanten in de rug

Het Boekenbal. Het enige glamourfeestje van de boekenwereld. Daar wil je als schrijver naartoe. Toch? Een zaal vol collega’s. Literaire collega’s. Vast een klont zwaarmoedige denkers. Die wat sip met een glas wijn in de hand staan en over de Grote Zaken van het leven praten. Aan de rand van de dansvloer. Niet op. Elk gesprek duurt lang, heel lang, omdat de schrijvers goed nadenken voordat ze antwoord geven op elkaars indringende vragen. Zou op zo’n literair feest wel gedanst worden? En zo geanimeerd gepraat dat de champagne over de rand van het glas klotst, hup, zo op de glimmende jurk van de buurvrouw?

De uitgevers van die schrijvers – hopelijk allemaal in glimmend pak of in een flitsende jurk –, kunnen die wel een beetje feesten? En de redacteuren, de drukkers en de boekhandelaren?  Of staan die ook allemaal langs de kant, serieus knikkend, luisterend naar de weloverwogen woorden van de literaire schrijvers? Is het Boekenbal eigenlijk wel een feest? Ik bedoel, wanneer heb je voor het laatst een beetje glamourous boekomslag gezien? Met diamanten in de rug bijvoorbeeld?

De dochter van…

Ik kijk naar een stukje over het bal op tv. De voorzitter van de Tweede Kamer heeft een boek geschreven over democratie. Ze loopt stralend over de rode loper. Met een afwasbare tattoo. De dochter van Harry Mulisch is er ook. En acteur Erik van Muiswinkel. Schrijft blijkbaar ook. Joop Daalmeijer en Maartje van Weegen. De dochter van een acteur uit een kinderserie. Nog een acteur. Een journalist. Judith Osborn. Tooske Ragas. Wat is het toch fijn dat zoveel Bekende Nederlanders zich voor ons vak inzetten. Of eigenlijk: voor de glamour in ons vak, want ineens begrijp ik het nut van al die niet-schrijvende feestgangers. Daar komt uitgever Mai Spijkers aanzoeven in een verlengde witte limousine. Ik zucht van opluchting, meer glamour in het boekenvak zelf! Ja!

‘Dat zwarte jurkje met die veren langs de kraag stond je anders beeldig,’ moppert mijn moeder. ‘Pas je het nog?’

Ik droeg het op de presentatie van mijn eerste boek, in november 2008. Thuis, in de woonkamer, waar ik een glamourfeest had georganiseerd omdat de uitgever een boekpresentatie zonde van het geld vond. Mijn moeder schudt haar hoofd nadenkend. Ik moet echt iets beter mijn best doen. Volgend jaar vraagt ze het weer.

Wat heeft mijn nieuwste thriller Schaduwkant toch met ruimtevaart te maken?

Follow @Isamaron

De laatste weken heb ik veel getwitterd over André Kuipers, mijn zwager. Wij volgden zijn lancering vanuit Baikonoer naar het International Space Station (ISS) in Noordwijk, bij Space Expo. Die dag, 21 december, waren we met ons gezin ineens op radio en TV, vooral voor de kleinste zonen in huis een belevenis. Om maar te zwijgen van de lancering zelf waar we met open monden en stiekeme tranen in de ogen naar stonden te kijken. De volgende dag vlogen we met zijn zessen naar Moskou, ook al een lancering op zich, want de kleinste twee hadden nog nooit gevlogen. De spanning sloeg snel om in het vliegtuig: vliegen is vet! In Moskou aangekomen (sneeuw!) meteen vanuit het vliegveld naar de Nederlandse ambassade waar we familie en vrienden troffen en de geslaagde lancering met erwtensoep, tosti’s en speculaas (en wijn) vierden.

De volgende dag met zijn allen met de bus naar Sterrenstad, waar we de trainingsfaciliteiten bezochten. We werden rondgeleid door de montere Frank de Winne, kosmonaut die al twee keer een vlucht heeft gemaakt. Snel in het souvenirwinkeltje een paar koelkastplakkers met Laika en Gagarin gekocht, maar helaas – bij thuiskomst onvindbaar – zeker weggevlogen, het heelal blijft lokken!

Daarna terug naar Moskou, naar het Mission Control Center waar de koppeling begeleid werd. Paspoortcheck, bagagecheck, veel jaren 50 sfeer, vriendelijk lachende maar toch enigszins norse Russen en voor je het weet zit je in het ‘aquarium’ een soort theater met een immens raam met rechtstreeks uitzicht op het control center. En ja, binnen no time komt de Soyuz in beeld. Op allerlei meters was te volgens wat de snelheid per seconde was, en wat de afstand tot het ISS. Twee dagen rondjes rond de aarde vliegen, met drie man in een ruimte van 6 m3 maar dan heb je ook wat: de docking lukte. Een eerste applaus en dan worden we opgehaald voor de eerste wodka! Een tafel vol hapjes (Russische ditmaal), veel hoogwaardigheidsbekleders (waaronder de secretaris generaal uit Kazachstan, die geen woord Engels sprak maar met wie je heel leuk kon borrelen), veel journalisten die ter plekke blogs schreven, beelden monteerden en nog wat vragen stelden, de twee kleinsten die het Jeugdjournaal nog te woord staan, manlief die door journalisten ontvoerd wordt en ook nog deze en gene toelichting geeft, opgeluchte familieleden – veel vrolijkheid. Het lange wachten op het openen van het luik begint (stel je voor dat er toch een lekje in de aansluiting zit, dat zou me toch een rommel geven!). Intussen worden we meegetroond naar het ‘balkon’ waar vrouwen en kinderen (en nog veel meer hoogwaardigheidsbekleders) de koppeling volgen. We komen terecht in een wit marmeren zaal met lange tafels met glinsterend bestek – en heel veel flessen. Als we wodka willen – mijn schoonmoeder en ik bedanken beleefd voor de natuurlijk veel sjiekere cognac en peperdure wijn – moet er even flink gezocht worden, maar uiteindelijk staan we toch met een geslepen kristallen glaasje helder transparant Russisch vocht te proosten. трижды hoera!hoera!hoera!

Na een paar uur is het moment daar: het luik wordt geopend en drie opgeluchte kosmonauten zweven het ISS in. Met blije en bolle gezichten – door het gebrek aan zwaartekracht verdeelt het bloed zich anders in het lichaam: dunnere benen (da’s wel fijn) en een bolle kop (da’s weer iets minder). Er wordt even met de familie gepraat – en dat is best moeilijk als de halve wereld meeluistert – en Sterre zingt haar onvergetelijke lied. Prachtig! Tijd voor weer een feestje, die Russen weten van geen ophouden en wij doen vrolijk mee. Een paar uurtjes later, in het hotel, komen we nog even bij elkaar, voor de verhalen en… een glas!

Wij blijven nog een paar dagen met onze vier jongens en mijn andere zwager, zijn vrouw en twee dochters in Rusland. We bezoeken in de vrieskou het Rode Plein. Gelukkig zijn er prachtige grote warenhuizen waar je even op kunt warmen. We eten Georgische vleesindeeghapjes in een klein Russisch restaurant, waar het publiek zich tot groot vermaak van onze kinderen lawaaiig lamzuipt aan de wodka en champagne. Wij houden het bij 1 biertje de man. Je kunt ook overdrijven. Die nacht boemelen we in een bedje met de Red Arrow trein naar Sint Petersburg.

Die laatste stad is trouwens een aanrader! Terwijl André op 400 kilometer hoogte boven ons in de rondte zweeft, lopen wij de kilometerslange Nevsky Prospect af met z’n tienen (en tien koffers op wielen). Ze schijnen geen kerst te vieren die Russen, maar we zagen nog nooit zoveel kerstlichtjes en kerstbomen! Nederland verbleekt er bij. We snuiven een paar dagen cultuur en geschiedenis, bekijken de intocht van Vadertje Vorst (een soort Sinterklaas/kerstman) en verschansen ons in Russische eettentje, met – je raadt het al – een glas ijskoude wodka!

Rest nog de vraag wat mijn nieuwste thriller Schaduwkant met ruimtevaart te maken heeft. Ach, personages hebben een achtergrond nodig en toen ik Schaduwkant schreef sprak ik – toen de vorige kerst net achter de rug was – met iemand over ons aanstaande Ruslandavontuur. Op de fiets naar huis wist ik ineens dat Joeri uit het boek Joeri heet. En dat hij zo genoemd is omdat zijn vader een Rus was, geboren in Baikonoer, waar hij werkte als de treinmachinist met de taak de raketten van de fabriek naar het lanceerplatform te rijden. Daar is ook iemand verantwoordelijk voor tenslotte…. En tja, zonder André als zwager was ik inderdaad nooit van z’n leven op dat beroep gekomen…

Klein maar fijn

Hij stond er in, Schaduwkant. In het Noord Hollands Dagblad, en daarmee ook in veel van de bij het GPD (Persdienst) aangesloten kranten. Een kleine recensie dit keer, maar toch altijd fijn om vermeld te worden. In het boekengeweld van vandaag de dag (hoeveel boeken verschijnen er wekelijks niet?!) mag je al blij zijn als iemands oog op je valt. Maar voor wie het toch gemist heeft: bij deze!

‘Maron laat de spanning weer hoog oplopen.’

Een bekende schrijfster waarvan pas geleden een nieuwe thriller verscheen sprak van een ‘rukcensie’ toen een oordeel over haar werk in een landelijke krant verscheen. Ik heb noch de recensie, noch het boek gelezen maar duidelijk is dat het oordeel van de (professionele) lezer ons schrijvers zeer aan het hart gaat. Dat een oordeel hard aan kan komen herken ik wel. Niet alleen heb je maanden op je werk gezwoegd en lever je naar eer en geweten goed werk af, in een boek laat je toch een stukje van je ziel zien. Bovendien baseren (potentiële) lezers hun oordeel en aankoopbeslissing op recensies en lezersbelevingen. Op Schaduwkant heb ik tot nog toe alleen fijne reacties gehad. Zie hieronder:

Melissa Bielsma op Vrouwenthrillers.nl (gemiddeld 4, 5 ster) over Schaduwkant:

‘Schaduwkant is een aanrader en een must read. [..] Kippenvel en afschuw heb ik gevoeld tijdens lezen. [..] Schaduwkant sleurt de lezer op intrigerende wijze mee naar een wereld van oud zeer, verraad, een zwartgeblakerde moordende ziel, en eten. Heel veel eten. Gegoten in een sausje dat een ieder zal smaken. [..] Isa Maron duikt echt in de hoofden van haar karakters, laat ze voor ieders ogen tot leven komen. Meer kun je je als lezer niet wensen! ‘

Kirstin op Dizzie.nl (gemiddeld 4,5 ster) over Schaduwkant:

‘ Isa pakte me met dit geweldige boek vanaf de allereerste regel en wist dat vast te houden tot het laatst. [..] Schaduwkant trekt je direct mee in het diepe, gooit je heen en weer in golven emotie en spanning. Je leeft mee, gruwelt mee, wordt samen met Nora boos en verdrietig om wat er om haar heen gaande is.’

Emmy op Vrouwenthrillers.nl:

‘Schaduwkant neemt je mee in de wereld van de fatlovers en tegelijkertijd beleef je de jonge turbulente en oneerlijke jaren van Nora mee. Vaak stel je jezelf de vraag: “hoe heeft het zover kunnen komen?” en als ze dan eindelijk op de goede weg is gaat het mis. Heel erg mis… Nora raakt verstrikt in dubbele gevoelens tot ze geen weg meer terugziet. De spanning is ruim aanwezig, de gerechten doen je watertanden en het nietsvermoedende einde doet je zuchten….. ‘

Wim Krings op thrillerboek.nl (**** zie ‘recensie’)

‘De opzet van de thriller trekt je in het boek en liet mij in ieder geval niet meer los. In het begin weet je niet waar het verhaal naar toe gaat maar de invalshoeken zijn erg goed. Het eerste deel geeft een opstandige puber weer die echter uitgroeit tot een volwassene met veel daadkracht maar door een gebrek aan liefde haar weg kwijtraakt en zich vastklampt aan de eerste die haar liefde geeft.

Spannend en tja wie kan je wel vertrouwen!’

Een heerlijke thriller voor maar een tientje, dus schaf meteen een gesigneerd exemplaar aan om met Sinterklaas of Kerst cadeau te geven!

Ik hoop je zaterdag te zien!

Schaduwkant

Mijn nieuwe thriller Schaduwkant is vanaf deze week overal verkrijgbaar, online en offline.

Schaduwkant is het verhaal van Nora, een jonge vrouw die worstelt met de laatste tien jaar van haar leven en vooral met zichzelf. Ze vindt zichzelf veel te dik, verstopt zich liever dan dat ze gezien wordt en stelt dingen uit omdat ze ‘eerst af moet vallen’. Toch heeft Nora ook kracht, en gaat ze haar obstakels met creativiteit te lijf. Ze krijgt nieuwe moed als ze een nieuwe collega krijgt, Diane – een krachtige big lady. En een nieuwe vriend, die haar rondingen wel heel erg mooi vindt. Als Nora zich steeds sterker gaat voelen en haar leven op orde krijgt, komt dat van haar vriend juist steeds meer onder druk te staan. Dan neemt het verhaal een verrassende wending en loopt de spanning steeds verder op….

Schaduwkant: een dikke thriller voor een dun prijsje!

Meer dan 300 pagina’s voor maar € 10,- !

Koop hem voor jezelf, je beste vriendin, je moeder en iedereen die van spannende verhalen houdt – en wel eens met haar gewicht heeft getobt….

Over: liefde – vetcellen – gekte – hebzucht – moord

Zoals Aefke zegt: ik heb een paar korte nachten gehad * doorgelezen heeft * 

Klik om te bestellen bij Cosmox, BOL of bijvoorbeeld Bruna of Libris

Kirstin, heel hartelijk gefeliciteerd en enorm bedankt voor al je input.

Het was overigens bijna een fotofinish. De kwaliteit van de leesverslagen was hoog en lag dicht bij elkaar. Ook de andere finalisten Cora Frowijn, Emmy Iwema, Luna, Melissa Bielsma en Tamara Geraeds hebben heel goed werk geleverd. Dames, allemaal heel erg bedankt! Voor jullie inspirerende enthousiasme én natuurlijk voor jullie broodnodige kritische noot. Ik hoop dat de uiteindelijke versie van Schaduwkant aan jullie verwachtingen voldoet!

Thanks en nogmaals gefeliciteerd Kirstin!

Woensdagmiddag heffen we het glas en niet te vergeten: maken we bekend wie de winnares van de leeswedstrijd is! Een prachtig boekenpakket ligt op deze dame te wachten…

Schaduwkant is een intrigerende thriller over een vrouw op de vlucht…voor haar ouders, voor de man die bezeten van haar is en voor zichzelf.

Wanneer Nora midden op de dag uit de klas wordt geplukt door haar vader, weet ze nog niet dat het leven waarvan ze droomt in rook op zal gaan. Ze verdwijnt. Tien jaar later is Nora  terug. Vijftig kilo dikker en schuw. Ze vlucht in fantasieën en voedsel. Totdat ze een man tegenkomt die haar mooi vindt zoals ze is, iets te mooi misschien…

Schaduwkant is verkrijgbaar bij alle bekende boekhandels, online en offline.

Spannend!

Wie de winnares is wordt op de boekpresentatie van Schaduwkant (half oktober) bekend gemaakt. Tot die tijd wordt het geduld van Melissa Bielsma, Cora Frowijn, Emmy Iwema, Luna, Tamara Geraeds en Kirstin Rozema nog verder op de proef gesteld! Sorry dames! In schrijfland gaat alles langzaaaam… je begint aan een boek en met een beetje geluk kun je het een jaar later in je hand houden… om op dat moment een gat in de lucht te springen natuurlijk!

Hebzucht? Of gretigheid?

Boekhandels zijn funest voor mijn budget. Niks heerlijker dan tussen eindeloze rijen boekenkasten dwalen en me laten verleiden door het ene na het andere plaatje, verhaal, onderwerp, covertekst. Het boek in de hand, het gewicht voelen, de papiersoort voelen, je verheugen op wat het boek belooft. Ik moet mezelf vaak dwingen maar één of twee van die beloftes mee te nemen naar de kassa.

Tegenwoordig dwaal ik graag rond bij de thrillers, maar vroeger dwaalde ik ook eindeloos bij de jeugdafdeling rond. Ik verbeeldde mij toen nog dat die vier jongens van mij naarstige lezers zouden worden. Helaas. Ik speur er nog steeds, minder lang, en koop de jeugdboeken maar voor mezelf. Liefst van die dikke hardcovers. Hart van inkt en Web van inkt, van Cornelia Funke bijvoorbeeld. Of  Het benedict genootschap van Trent Steward. Ik heb nu ook net De verbogen universiteit gespot, van Natalie Koch. Vier- , vijfhonderd pagina’s genieten. Daar word ik zo ontzettend hebberig van!

En wie de VN-thrillergids in handen heeft, begrijpt dat er jaarlijks honderden boeiende thrillers uitkomen. Hebben!

Een mens leest gemiddeld mens ongeveer 250 woorden per minuut. Een gemiddelde boekpagina bevat zo’n 350 woorden. Ben ik potverdrie toch zeker een uur of tien aan het lezen in een boek. En dat terwijl ik nog minstens twintig, dertig – nee, méér – boeken om mijn nog-te-lezen-lijst heb staan.

Ik heb dus geen tijd meer om te werken, dat u dat weet. Ook niet om te schrijven. Ik moet lezen. Nog honderden uren.